otyłość dla bartka

Operacyjne leczenie otyłości

Nadwaga i otyłość to problem naszej cywilizacji. Według WHO w 2014 roku nadwagą obciążonych było blisko 2 miliardy ludzi, z czego ponad 600 milionów ludzi choruje na otyłość. Zwiększona masa ciała jest przyczyną wielu chorób, które są odpowiedzialne za większość zgonów w krajach wysoko rozwiniętych m.in. choroby niedokrwiennej serca, nadciśnienia tętniczego, dyslipidemii, cukrzycy typu II. Oczywiste jest, że podstawą leczenia powinna być trwała zmiana stylu życia w postaci wprowadzenia restrykcji dietetycznych oraz zwiększenia wysiłku fizycznego, lecz w wielu przypadkach jest to zbyt trudne do realizacji. Dla takich osób jedną z najskuteczniejszych metod leczenia otyłości i poprawy parametrów metabolicznych jest operacja bariatryczna.

Otyłość a nadwaga

W celu oceny zaawansowania otyłości, stosowany jest wskaźnik BMI (masa ciała w kg/[wzrost w metrach]do kwadratu)

25-29,99 kg/m2 – nadwaga

30-34,99 kg/m2 – otyłość I stopnia

35-39,99 kg/m2 – otyłość II stopnia

>40 kg/m2 – otyłość III stopnia

 

Wskazania do leczenia operacyjnego.

Wskazaniami do zastosowania operacji bariatrycznej u osoby otyłej jest:

  • BMI >40 kg/m2
  • BMI >35 kg/m2 z towarzyszącymi chorobami będącymi konsekwencją otyłości m.in. NT, cukrzyca, dyslipidemia

Chorzy chcący poddać się operacji muszą zostać w odpowiedni sposób przygotowani przez chirurga. Kwalifikacja do operacji polega na przeprowadzeniu badania, wykonaniu niezbędnych badań laboratoryjnych, często konieczne jest wykonanie gastroskopii i polisomonografii. Dodatkowo istotnym elementem jest odbycie konsultacji psychologicznej przed zabiegiem w celu oceny motywacji do leczenia dietetycznego po operacji i wykluczenia zaburzeń mogących być przeciwwskazaniem do zabiegu bariatrycznego.

 

Przeciwwskazania

Leczenie otyłości nie kończy się na samym zabiegu – konieczne jest odpowiednie leczenie żywieniowe, wielomiesięczna ambulatoryjna opieka pooperacyjna w poradni. Osoby, które nie są w stanie spełnić powyższych warunków nie powinny być operowane. Do pozostałych przeciwwskazań należą zaburzenia psychiczne w okresie dekompensacji, zaburzenia osobowości, ciężka depresja. Przeciwwskazaniem do operacji i znieczulenia ogólnego mogą być dodatkowo poważne choroby internistyczne, np. zdekompensowana niewydolność krążenia, ciężka astma oskrzelowa i POChP.

 

Metody operacyjne

W czasie rozwoju chirurgii bariatrycznej pojawiało się wiele metod, które umożliwiały redukcję żołądka lub jego ominięcie przy pasażu pokarmu. W dzisiejszych czasach najczęściej stosowanymi i najbardziej skutecznymi metodami są:

  • Laparoskopowa rękawowa resekcja żołądka (LSG) – zabieg polega na usunięciu fragmentu żołądka wzdłuż jego krzywizny większej prowadząc do redukcji objętości (po operacji objętość żołądka stanowi około 30% objętości wyjściowej)
  • Laparoskopowe wyłączenie żołądkowe (LRYGB) – zabieg polega na stworzeniu żołądka o niewielkiej objętości z jego bliższej części i połączeniu go z pętlą jelita cienkiego, powodując ominięcie dalszej części żołądka, dwunastnicy i bliższej części jelita cienkiego przez przechodzący pokarm

 

Powikłania

Operacje bariatryczne należą do jednych z najbezpieczniejszych procedur w chirurgii ogólnej, lecz – jak każdy zabieg – niosą za sobą ryzyko powikłań. Poważne powikłania zdarzają się u około 2,5% operowanych, a częstość zgonów po operacji wynosi mniej niż 0,1% (porównywalne do częstości zgonów po usunięciu pęcherzyka żółciowego). Do najczęstszych powikłań należą:

  • Zatorowość płucna – jest najczęstszą przyczyną zgonów w okresie pooperacyjnym, pojawia się jako następstwo zakrzepicy żył głębokich (otyłość jest niezależnym czynnikiem zakrzepicy). Do najczęstszych objawów należą duszność, kaszel, ból w klatce piersiowej, krwioplucie.
  • Nieszczelność zespoleń i linii zszywek
  • Krwawienie pooperacyjne

 

Chirurgia a cukrzyca typu II

W ostatnich latach zmieniono podejście do operacyjnego leczenia otyłości, gdzie celem leczenia nie jest tylko utrata masy ciała, lecz również uzyskanie korzystnego wpływu na choroby towarzyszące i gospodarkę węglowodanową i lipidową. Dlatego coraz częściej tę gałąź chirurgii nazywamy chirurgią metaboliczną.

W dużych metaanalizach opierających się na wieloośrodkowych badaniach stwierdzono, że po zastosowaniu operacji u otyłych obciążonych cukrzycą typu II obserwowano – poza znacznym obniżeniem masy ciała – obniżenie wartości glikemii oraz hemoglobiny glikowanej do poziomu umożliwiającego rezygnację z leczenia farmakologicznego. Dzięki temu można zredukować ryzyko wystąpienia późnych powikłań cukrzycy, takich jak retinopatia, neuropatie, uszkodzenie nerek.

 

Podsumowanie

Otyłość to nie tylko choroba jednostki, ale również – a może przede wszystkim – naszej cywilizacji. Coraz większą grupę otyłych stanowią osoby młode oraz dzieci, co będzie się wiązać w przyszłości z wieloletnim inwalidztwem i krótkim życiem tych osób. W przypadku otyłych, którzy starają się walczyć ze swoją chorobą poprzez stosowanie diety w postaci zmiany i ograniczenia spożywanych posiłków oraz zwiększenie wysiłku fizycznego, lecz mimo to nie są w stanie sobie poradzić, alternatywą jest zastosowanie leczenia operacyjnego. Warto zatem już dziś zastanowić się i porozmawiać z lekarzem, czy ta metoda leczenia może być zastosowana właśnie u mnie.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>